Nekya logo logo avn

Van schorpioen tot Adelaar

Inleiding

Ze zijn nu, in 2009, pakweg tussen de 26 en 14 jaar oud, de generatie met de planeet Pluto in de schorpioen. Wij, hun ouders, leraren, begeleiders en psychologen, zien sommigen van hen worstelen met zulk een onvoorstelbaar diepe problematiek, dat ik meende dat het hoog tijd werd dit artikel te schrijven. We hebben al in de krant gelezen wat er kan gebeuren als het fout gaat, als deze mensen niet goed worden begrepen en begeleid. We hebben gelezen over een jongen die met een mes tekeer ging in een kinderdagverblijf, over jongens die al schietend door scholen trokken. De daders zijn onvoorstelbaar jong, en ja, ook zij zijn van deze generatie.

Anderen zien we zich in zichzelf terugtrekken en het predikaat ‘autistische stoornis’ krijgen. In nog ernstiger gevallen horen we spreken van schizofrenie of andere psychiatrische ‘afwijkingen’. Ik vermoed dat menig psychiater of psycholoog versteld staat als hij hoort wat er diep van binnen in hun gedachten en emoties rondspookt, en ik ben bang dat de psychiatrische diagnose vaak veel te snel gesteld wordt en het gevolg is van onwetendheid over wat deze generatie beroert.

Daarom denk ik dat wij astrologen hierover iets belangrijks te melden hebben, wat deze jongeren en jong volwassenen kan helpen beter te begrijpen wat hier aan de hand is en hoe deze problematiek het beste kan worden benaderd.

Ik heb er daarbij voor gekozen deze jongeren rechtstreeks aan te spreken en daarbij zoveel mogelijk astrologisch vakjargon te vermijden, zodat het voor iedereen begrijpelijk wordt, dus ook voor de leek zonder vakkennis. Daarbij hoop ik uiteraard ook hun ouders en begeleiders te bereiken, maar realiseer me tegelijkertijd dat dat niet eens het belangrijkste is. Want bij Pluto in de schorpioen kan de innerlijke stem zo sterk zijn, dat het er in de eerste plaats om gaat dat deze generatie van binnenuit begrijpt waar dit over gaat. Wat anderen daar dan van vinden is daaraan ondergeschikt. Natuurlijk is het fijn om je begrepen en gesteund te voelen, maar als Pluto in de schorpioen kan zien en accepteren wat er van binnenuit gebeurt, wordt een bron van kracht en wijsheid aangeboord, waar niemand nog invloed op kan uitoefenen. Een eigenschap die menig ouder de afgelopen decennia vertwijfeld en wanhopig deed uitroepen dat hem/haar niets te leren valt.

Het komt bij hun nu eenmaal van binnenuit en wat van buitenaf komt, beklijft niet.

Geldt dat dan ook niet voor wat ik hier wil gaan zeggen?

Jawel, als de lezer niet van binnenuit herkent wat ik vertel, zal het voor hem of haar ook niet van waarde zijn. Alleen in het geraakt zijn kunnen we herkennen wat voor ons van belang is. Want daarin worden emoties geactiveerd die diep van binnen er altijd al lagen, sluimerend of meer aan de oppervlakte. Dus kijk zelf wat dit verhaal met je doet en GELOOF NIKS van wat ik je vertel. Het gaat hier niet om geloven., maar om het herkennen van een eeuwenoud WETEN. Een weten dat er altijd al was en dat ik misschien met behulp van dit schrijven in je naar boven kan halen als iets wat je goed kunt gebruiken bij het hanteren van dit lastige stuk in je karakter. Een stukje waarvan ik graag wil laten zien, dat het behalve lastig, ook een grote diepgang en rijkdom kan opleveren, al krijg je dat helaas niet cadeau!

En voor wie er niets van herkent: ook goed. Het is namelijk zo dat deze stand in de horoscoop lang niet bij iedereen even sterk staat. Soms is het alleen maar een heel vaag en algemeen thema waar je verder persoonlijk niets mee te maken hebt. Ook is het mogelijk dat je er wel iets van herkent, maar helemaal geen deel uitmaakt van deze generatie. Iedereen heeft namelijk wel iets met de planeet Pluto in zijn of haar horoscoop. Dat zijn met name de mensen die schorpioen zijn of op een andere manier iets met dit teken hebben.

Pluto in de tekens

Dat de planeet Pluto nog niet zo lang geleden door de astronomen tot ‘dwergplaneet’ is verklaard en daarmee zijn belang als planeet in ons sterrenstelsel heeft verloren, doet er voor ons astrologen niet toe. Voor ons is alleen van belang of we diens werking in onze psyche kunnen herkennen en dat is absoluut het geval. Vooral als deze planeet volgens de regels van de zogenaamde ‘voorspellende astrologie’ actief is, valt heel goed te onderzoeken en te ervaren wat hij psychologisch betekent en hoe indringend diens werking kan zijn.

Maar laten we eerst eens gaan kijken wanneer deze planeet precies in het teken schorpioen stond, want deze generatie is niet zomaar aan te duiden als ‘geboren tussen 1983 en 1996’.

Er zijn namelijk uitzonderingen.

Pluto in de schorpioen

Alle planeten in ons zonnestelsel draaien in een eigen baan om de zon heen, waarbij zij iedere keer weer in een ander dierenriemteken of ‘sterrenbeeld’ staan. Wie dicht bij de zon staat doet dat snel en het tempo wordt trager naarmate de planeet verder weg staat, want dan moet immers een veel grotere afstand worden afgelegd.

Pluto staat op een onvoorstelbaar grote afstand tot de aarde en de zon, wat inhoudt dat hij er ongeveer tweeëneenhalve eeuw over doet om zijn rondje door alle dierenriemtekens te maken. Maar omdat zijn baan geen nette ronde cirkel vormt maar een vreemde uitgerekte elips- vormige beweging maakt, kan Pluto soms wel dertig jaar in een bepaald teken staan terwijl hij er op zijn snelste punt slechts 12 jaar over doet. Van die voor Pluto grote snelheid was sprake toen hij eind vorige eeuw in de schorpioen stond. Omdat zulke planeten vanaf de aarde bezien op en neer lopen door de dierenriem, zien we na de eerste intrede in een bepaald teken dat dit vaak nog niet definitief is, omdat de planeet zich na verloop van tijd weer even terugtrekt in het vorige teken.

De eerste keer dat Pluto in de schorpioen terecht kwam was het vijf november 1983 en hij stond daar tot achttien mei 1984. Toen hij voor de tweede keer terugkwam was het achtentwintig augustus 1984, waarna hij zich definitief in dit teken vestigde tot 1995.

Ook bij de volgende overgang, die naar het teken boogschutter, is sprake geweest van zo’n op en neer gaande beweging.

De eerste intrede in de boogschutter was van zestien januari tot eenëntwintig april 1995.

Daarna ging hij dus weer terug de schorpioen in om dit teken op tien november 1995 definitief te verlaten.

Dus wanneer hoor je bij deze generatie:

Als je geboren bent tussen 05-11-1983 (19:48 uur)  en 18-05-1984 (20:37 uur)

of tussen   28-08-1984 (03:12 uur)  en 16-01-1995 (20:23 uur)

of tussen   21-04-1995 (21:00uur) en 10-11-1995 (11:01 uur)

De hierbij gegeven tijdstippen betreffen de Nederlandse kloktijden. Dus als je precies op zo’n overgangsdatum geboren bent, is het beslist nodig ook je geboortetijd te kennen om te weten hoe deze planeet er bij jou bij staat. En als je te maken hebt met een geboorte in het buitenland moet je er rekening mee houden dat daar een andere tijd op de klok kan hebben gestaan. In dergelijke gevallen wil ik je aanbieden even met mij contact op te nemen om uit te zoeken of je te maken hebt met Pluto in de schorpioen of niet.

Bijzonder

Als Pluto steeds om de zoveel tijd in een ander teken terecht komt, waarom dan speciaal aandacht besteden aan de periode dat hij door de schorpioen loopt? Dat komt omdat Pluto bij de schorpioen hoort, in die zin dat de psychologische betekenis van dit teken en deze planeet met elkaar overeenkomen. Daarom versterken ze elkaar als ze met elkaar in contact staan, waardoor het juist deze generatie is die enorm kan worstelen met dit thema, maar er ook zulke grote mogelijkheden in kan ontdekken.

Maar zoals ik al zei, iedereen heeft een Pluto en bij iedereen kan die zó sterk in de horoscoop staan dat het nu volgende verhaal moeiteloos herkend wordt. En dat geldt zeker ook voor mijzelf, anders zou ik niet eens de inspiratie vinden om dit artikel te schrijven!

Maar wat betekent het dan als je tot deze generatie behoort en dan bovendien ook nog schorpioen bent en/of je ascendant daarin hebt staan?

Wel, dan geldt het voor jou allemaal extra sterk. En zoals ik wil gaan uitleggen, dan zijn voor jou de mogelijkheden die deze standen in jouw horoscoop bieden ook extra groot. Ik hoop zelfs dat je na lezing van dit artikel enige trots kunt ervaren dat juist jij iets kan bijdragen aan dit voor de hele mensheid zo belangrijke proces. Met dit schrijven wil ik je uitdagen daaraan deel te hebben op een manier die niet alleen voor jou zelf inzichtelijk en opbouwend kan werken, maar die uiteindelijk voor velen een inspirerend voorbeeld kan zijn.

Maar hoe zat het dan toen Pluto de vorige keer in de schorpioen stond ergens in de 18e eeuw? Gebeurde er toen het zelfde?

Nee, niet helemaal. Want de wereld en de mensen die haar bevolkten waren toen heel anders. Als het gaat over deze planeet in teken hebben we namelijk niet alleen met individuen te maken, maar ook met de mensheid als collectief. Want niet alleen individuen ontwikkelen zich, ook op grotere schaal zien we een almaar doorgaand groeiproces. De uitwerking van een planeet als Pluto in teken hangt dus ook af van waar de mensheid in diens collectieve ontwikkeling ergens zit. Een van de kenmerken van Pluto is dat die taboes blootlegt en doorbreekt. Het zal duidelijk zijn dat we nu met heel andere taboes te maken hebben dan in de 18e eeuw.

Ik denk dat ik wel mag beweren dat de werking van deze stand nu sterker is dan ooit tevoren.

Dat komt omdat wij als mensen pas sinds ongeveer 100 jaar bezig zijn met wat we nu ’dieptepsychologie’ noemen en dat is nu net een van die boeiende Pluto-thema’s.

 

Dieptepsychologie

De psychologie is een nogal jonge wetenschap die, zoals we haar nu kennen, pas aan het eind van de 19e eeuw is ontstaan. Sigmund Freud is daarvan de bekendste grondlegger geworden. Hij was de eerste die wees op het belang van het onbewuste in de mens (althans de eerste die daarin serieus werd genomen). Carl Jung heeft zijn ideeën over de werking van het onbewuste verder ontwikkeld op een manier die bijzonder interessant kan zijn voor mensen met een sterke Pluto. Wat hij vooral aantoont is dat ons onbewuste behoorlijk confronterend kan zijn omdat het vol zit met eigenschappen, behoeftes, neigingen en ervaringen waar we liever niets mee te maken zouden willen hebben. Het is natuurlijk wel eens handig om een plekje in jezelf te hebben waarin je alles kunt wegstoppen wat je ervaart als bedreigend voor je zelfvertrouwen en stabiliteit. Sterker nog, zo’n plekje hebben we allemaal nodig om in bepaalde situaties stand te houden, en dat geldt met name voor kinderen.

Maar naarmate we ouder worden, wordt de druk van binnenuit groter om ons te verzoenen met alles wat daar weggestopt zit. Dat zijn meestal geen leuke, lieve en aardige dingen, maar alles wat de mensen al zoveel eeuwen tot taboe hebben verklaard. Dus daar zit haat, woede, geweld, grove seks, onbeschoftheid, machtsmisbruik, bedrog, egoïsme, luiheid, jaloezie, vergeldingsdrang etc. Jung noemt dat onze schaduw.

Die schaduw bestaat overigens niet alleen maar uit nare eigenschappen, want ook als je bepaalde gaven en talenten nog niet hebt ontwikkeld, maken die deel uit van je onbewuste. Als je dan iemand tegenkomt die dat vermogen wel heeft ontwikkeld, kun je daar een mateloze bewondering voor voelen. Je kunt alleen iets in anderen bewonderen, als je ook zelf dat vermogen hebt, maar het nog niet weet. Het leren kennen van je schaduw kan dus ook veel goeds opleveren, en het ontwikkelen van je talenten is ook heel belangrijk voor psychisch evenwicht. Doorgaans zit daar echter niet het grootste probleem, want hierbij speelt geen maatschappelijk taboe. Dat is er wel als het gaat om al die negatieve eigenschappen die ook deel uitmaken van onze schaduw, want niets menselijks is ons vreemd! Daarom zal ik het nu vooral daar over gaan hebben.

De meeste mensen kunnen daar best mee leven, want het is onbewust, dus hebben ze er geen last van. Althans dat denken ze, want Jung leert ons dat dat een illusie is omdat alles wat in ons zit om erkenning vraagt en eruit wil. Lukt dat niet rechtstreeks via bewustwording, dan maar indirect via de omgeving. Wat dan gebeurt is dat je die weggestopte inhouden wel bij een ander herkent maar niet in jezelf. Dat noemen we projectie, een mechanisme dat verklaart waarom wij zo vaak mensen tegenkomen die precies het tegenovergestelde (lijken te) zijn, van wat we zelf als ideaalbeeld nastreven. Dat kan dus behoorlijk wat onbegrip en andere problematiek tussen mensen veroorzaken. Maar in wezen is alleen het innerlijke conflict verplaatst naar de buitenwereld, want dan heb je bijvoorbeeld ruzie met je partner, in plaats van met je onbewuste. Het gaat echter om hetzelfde conflict. De verplaatsing naar buiten maakt echter behoorlijk machteloos. Want als het allemaal aan die ander ligt, maken we onszelf afhankelijk van diens goede wil om het in te zien en te veranderen. Dat zal echter niet lukken, want hij of zij voelt, denkt en ervaart precies hetzelfde! Die ander blijft dus wachten op jou om dingen in te zien en te veranderen. En zo hebben we met zijn allen een lastige patstelling gecreëerd, waarin maar één uitweg mogelijk is, dat we ons verzoenen met onze eigen schaduw. En op dat punt hebben we Pluto nodig.

Pluto als instrument.

Want de grootste behoefte die Pluto psychologisch vertegenwoordigt is de drang om het verborgene omhoog te halen en door te dringen tot de kern. Hij is een onderzoeker die niet rust tot hij gevonden heeft wat hij zocht, wat het ook kost. Die behoefte kan als uitermate dwingend ervaren worden en komt voort uit een diepe laag in het onbewuste. Het is alsof iets heel diep van binnen je ertoe dwingt, al snap je daar niks van en wil je eigenlijk met je bewustzijn iets heel anders.

Mensen met een sterke Pluto, laten we ze maar gewoon ‘plutonen’ noemen,  zitten dus vaak ongewild in het onbewuste te peuteren en ze beperken zich daarbij helaas niet tot hun eigen onbewuste. Want ze staan er om bekend een scherpe neus te hebben voor wat anderen graag voor zichzelf verborgen zouden willen houden. Ze zijn er heel goed in de vinger op de zere plek te leggen en doen dat vaak op een manier die aanvoelt als ‘zout in de wonden strooien’.

Daarmee kunnen zij uiteraard veel weerstand oproepen in de omgeving. Zij kunnen zelfs als gemeen of ronduit kwaadaardig worden bestempeld. De plutoon zelf ziet dit alles vaak aan met groeiend schuldbesef en schaamtegevoel, al houdt hij dat doorgaans angstvallig voor de buitenwereld verborgen. Maar plutonen kunnen dit ook heel goed voor zichzelf verborgen houden en dan ontstaat angst, een angst die soms zó diep verborgen zit dat ook die niet door weet te dringen tot het bewustzijn van de plutoon. Maar we kunnen er wel het resultaat van waarnemen en dat is een dwingende behoefte om alles in de hand en onder controle te houden, wat hen nogal eens de reputatie van op macht belust zijn oplevert, en het verwijt van manipulatie. Ook geen eenvoudig stempel om als jongere je zelfvertrouwen mee op te bouwen.

Als in dit soort psychologische processen geen helderheid wordt verschaft en zulke emoties deel gaan uitmaken van het ik-beeld van de opgroeiende volwassene, is de eerste kiem gelegd voor  serieuze psychische problemen. Laten we daarom eerst eens even kijken naar de motieven van de plutoon om zo te doen.

Een echte plutoon staat als het ware met één been in het onbewuste (en soms ongewild plotseling met twee benen). Jung toont aan dat er veel uitwisseling van energie plaats vindt tussen de onbewustes van twee mensen die een diepe band met elkaar hebben. Dat houdt in dat een plutoon het onbewuste van die ander voelt, zonder te beseffen wat er speelt. Het is immers een onbewust proces. Dan wordt het heel lastig als we ons realiseren dat bij iedereen het onbewuste het tegendeel bevat van wat men wil zijn en doen. Zo zien we bijvoorbeeld de liefhebbende moeder die zich zorgzaam om haar huilende kind ontfermt, maar diep van binnen ongeduld of woede daarover voelt. Het plutonische kind wordt bijzonder onzeker van die gevoelde dubbelheid, en gaat als reactie daarop op zoek naar zekerheid. Als je moeder je een kus geeft, maar je voelt dat ze je eigenlijk wil slaan, zit er voor de plutoon maar een ding op: een reactie geven die de neiging tot slaan in haar omhoog haalt, zodat ze zich bewust wordt daarvan. Want dat zou voor het kind al een stuk schelen. De moeder die in zichzelf die dubbelheid ervaart en accepteert heeft daar namelijk veel minder last van en kan haar negatieve eigenschappen beter beheersen. Zo kunnen wij allemaal dus heel veel leren van die lastige plutonen.

Maar wat gebeurt er nu in de praktijk?

De moeder die zichzelf eenzijdig beschouwt, dus als alleen maar zorgzaam en liefdevol ziet, maar die als gevolg van het gedrag van haar kind in zichzelf een plotselinge woede voelt opkomen, gaat dat kind daar de schuld van geven. Zijzelf is immers helemaal niet zo? Dus dan moet het wel aan dat kind liggen. En daar nu ligt de kiem van de negatieve reputatie die plutonen en schorpioenen zo vaak hebben, vooral hier bij ons in de westerse ‘beschaafde’ wereld, waar de negatieve kanten van het menszijn al zo lang zorgvuldig zijn weggestopt. Op dat vlak ligt de taak die volgens mij voor plutonen in onze maatschappij is weggelegd. Zij hebben de opdracht meegekregen de westerse mens te helpen om te leren omgaan met al die negatieve neigingen en emoties die al te lang als taboe hebben liggen gisten en rotten in ons collectief onbewuste. En wat mensen van deze pluto-in-schorpioen-generatie merken en ervaren is dat dat hoog tijd wordt omdat het daar begint te stinken!

Omgaan met negatieve gedachten en emoties.

Een echte plutoon komt er niet onderuit door lastige ervaringen te leren omgaan met negatieve gedachten en emoties. Het lijkt soms wel of er een duiveltje in je zit, of dat je op voet van oorlog met jezelf leeft. Maar denk alsjeblieft niet dat dat aan jou ligt! Want datzelfde duiveltje zit in ieder levend mens, alleen hebben anderen daar doorgaans geen last van. Ze sluiten zich er gewoon voor af en kunnen op die manier net doen of ze alleen maar liefdevolle en verheven gedachten en gevoelens hebben. Trap daar maar niet in!

Als plutoon kun je een dankbaar projectiescherm zijn voor hun duistere kanten. Dat merk je in de buitenproportionele verwijten die er zo nu en dan naar je hoofd geslingerd worden. Als je weet dat overdrijving, uitvergroting en veralgemenisering allemaal kenmerken zijn van projectie, laat je je niets meer aanpraten en hoor je die ander vooral iets over zichzelf zeggen.

Daarmee is echter niets opgelost. Als we allemaal begrijpen hoe projectie werkt en vervolgens ieder verwijt en elke kritiek onder dit mom op een hard pantser laten afketsen, wordt de wereld er niet beter op en leren we nooit met al die negatieve emoties om te gaan. Bovendien voelt zo’n pantser eigenlijk ook helemaal niet fijn. Niemand weet beter dan jijzelf welk een diepe onzekerheid en kwetsbaarheid daarachter schuil gaat.

Dus, pantser of niet, je voelt je wel degelijk geraakt, vaak zonder te zien hoe je dit met anderen kan delen. Maar als je zulke diepe emoties voor jezelf houdt, kunnen ze pas echt gaan kolken van binnen. Je voelt je misschien zozeer onbegrepen, onheus bejegend en eenzaam dat je soms het liefst uit het leven zou willen stappen. Anderen ervaren een kokende woede inclusief de moorddadige fantasieën die daarvan vaak het gevolg zijn. Het is dus geen wonder dat jonge plutonen nogal eens bij de psychiater belanden of naar andere drastische middelen grijpen om zichzelf uit de wurgende greep van zulke intense emoties te bevrijden.

Jezelf uiten.

Ik denk dat het anders kan. Op de eerste plaats door iemand in vertrouwen te nemen over alles wat er in je hart of hoofd rondspookt, want dat kan de innerlijke druk verminderen en dus opluchting geven. Dat lukt beter als je je realiseert dat je te maken hebt met een algemeen menselijk en geen individueel probleem. Want dan hoef je je nergens voor te schamen. Kies daarvoor iemand uit die wijsheid heeft vergaard en dus zichzelf al lang verzoend heeft met de negatieve kanten van zichzelf.

Pas daarbij op voor mensen die zich ALTIJD liefdevol en positief voordoen, zij zijn het ergst en zullen plutonische mensen als een magneet aantrekken om hun eigen shit op te projecteren. Niemand is altijd liefdevol en positief, want alles heeft twee kanten. Een ontwikkeld mens weet dat en beseft dat menszijn betekent dat je ook rekening houdt met je minder leuke en gezellige kanten, dat fouten maken er bij hoort en de perfecte mens (gelukkig) niet bestaat. Dat is absoluut geen vrijbrief om tekeer te gaan tegen anderen. Integendeel. In de praktijk blijkt dat de mens die weet dat er ook een duistere kant in diens psyche schuilt, daar juist bewust verantwoordelijkheid voor kan nemen. Die mens is in staat die duistere trekken te beheersen, simpelweg omdat ze op tijd worden herkend.

Degene die er niets van wil weten, blijft ze diep in het onbewuste wegstoppen. Daar raakt het vermengd met hele oude akelige dingen. Bijvoorbeeld oude boosheid over iets dat nooit is geuit. Als dan de druk van binnenuit te groot wordt en plotseling en onverwacht de kwaadheid uit iemands oren spuit, dan berg je maar! Want dan gaat het hard en komen eeuwenoude grieven mee. Als je je daarbij realiseert dat alles wat vanuit het onbewuste naar buiten komt voor die mens zelf niet zichtbaar is (het is en blijft onbewust, bijvoorbeeld omdat men zich angstvallig vastklampt aan het geliefde positieve ik-beeld) dan snap je dat het ook weinig zin heeft hem of haar met diens uitbarsting te confronteren. Ongetwijfeld krijgt de buitenwereld er dan de schuld van.

Dus zoek iemand uit die je in vertrouwen kunt nemen en die wijs genoeg is om te beseffen dat al die vreselijke gedachtes, gevoelens, fantasieën, angsten, (of hoe Pluto zich ook in je uit) niet betekenen dat er iets mis is met jou. Want door je te uiten haal je de druk er van af, wat de kans vermindert dat je er plotseling helemaal door in beslag genomen wordt. Want als zulke plutonische ervaringen diep in een mens worden weggestopt kunnen ze zich als gif gaan gedragen en daarmee alles waarmaken waar je al die tijd al zo bang voor was.

En als je niemand kent die je daartoe voldoende kunt vertrouwen kan wellicht een afspraak met een goede psychologisch werkende astroloog, een oplossing bieden.

Zelfinzicht

Daarmee is weliswaar een belangrijke stap gezet, maar ben je er nog lang niet. Want wat je misschien ontdekt als je erover praat, is dat ook jijzelf met oude emoties kampt die je nooit de vrije loop hebt gegeven, omdat je er diep van binnen bang voor was of je er voor schaamde.

Misschien ontdek je dat je een razende woede met je mee draagt. Bij anderen is het een diepe onzekerheid of een schrijnend verdriet, en wellicht bespeur je een wurgende angst, misschien voor ziekte of dood, voor kwetsbaarheid en je bloot stellen, het kan eigenlijk van alles zijn. Maar het is nooit gematigd. Want Pluto werkt intensiverend. Het is zwart of wit, alles of niets, liefde of haat en je kunt je behoorlijk heen en weer geslingerd voelen tussen die uitersten. Maar als anderen je gebrek aan nuance verwijten, moet je je maar niet gaan verdedigen, want ze hebben wel een beetje gelijk. Nuance is nu eenmaal niet een van de kwaliteiten van Pluto. Maar diezelfde intensiteit biedt wel andere mogelijkheden, zoals gedrevenheid, passie, hartstocht en diepgang. Eigenschappen die ervoor zorgen dat je heel geconcentreerd en met volkomen inzet en overgave voor datgene kunt gaan waar je wat voor voelt

Maar het allermooiste is dat, als je dingen heel intens en diep van binnen voelt, je heel veel kansen krijgt om in contact te blijven met de diepste lagen van je wezen, de kern van je ziel. Je kunt naar buiten toe dan wel gesloten zijn, je verschuilen achter een krachtig masker van onaanraakbaarheid, maar van binnen kun je iets ervaren dat ik misschien het beste kan omschrijven als waarachtigheid.

Daarmee komen we uit bij een van de meest krachtige kwaliteiten die plutonen ook in huis hebben, namelijk het vermogen tot zelfinzicht. Dat vermogen moet je natuurlijk wel durven gebruiken. Gelukkig hebben plutonen daartoe een hoop moed, kracht en doorzettingsvermo- gen meegekregen. Het scheelt al veel als je erkent dat alle mensen twee kanten hebben en dat jij daarop echt geen uitzondering vormt. Op dat punt hebben veel jongeren van deze generatie mij al menigmaal versteld doen staan. Inzichten waarvoor ikzelf decennialang moest worstelen, vaak bijtend in het stof, zijn door hen vaak al op jonge leeftijd verworven.

Zo’n zelfinzicht blijkt, na de acceptatie ervan, een enorme bevrijding op te leveren. En tegelijk daarmee kun je een diepe innerlijke kracht ervaren, een gevoel van volkomen onaantastbaarheid. Je bent getransformeerd van een schorpioen in een adelaar!

Omgaan met diepe emoties

Maar dat is allemaal gemakkelijker gezegd dan gedaan. Want hoe accepteer je een eigenschap waarmee je door anderen wordt veroordeeld en verguisd? En wat te doen met al die schrijnende en kolkende emoties?

Daarmee zijn we inderdaad op het moeilijkste punt beland. Vooral ook omdat er niet één methode of remedie is die voor iedereen werkt. Niet alleen omdat iedereen anders is, maar vooral omdat de plutonische invloed er in iedere horoscoop weer anders bijstaat. Een astroloog kan wat dat betreft gerichter adviezen geven.

Daarom omschrijf ik hier een paar mogelijkheden, in de hoop dat er een bij zit die je aanspreekt en waarmee je uit de voeten kunt.

  1. Ontlading

Misschien is het je al een paar keer overkomen dat je razend en tierend tegen iemand tekeer ging, of je liet gaan in een hysterische huilbui. Dat is eigenlijk een ontlading tegen wil en dank. Voor jou zou de methode van de gestructureerde ontlading wel eens heel goed kunnen werken.

Wellicht had je achteraf spijt en misschien heb je je excuses aangeboden, want het overkwam je. Je werd even in beslag genomen door die emotie en had dus geen bewuste keus meer om die niet te uiten. Dit overkomt heel veel mensen zo nu en dan en doorgaans zeggen ze dan: ‘ik had het zo niet bedoeld’. Nee, bewust hebben ze het inderdaad echt niet zo bedoeld, maar onbewust ongetwijfeld wél!

Want wat er op zo’n moment gebeurt is dat een bepaalde inhoud die naar het onbewuste verdrongen is, door iets in de buitenwereld zodanig wordt geprikkeld, dat de emotie die eraan vast zit, losbarst in zo’n ontlading. Dat gebeurt omdat het niet goed voor je is een dergelijke heftige emotie er al te lang onder te houden.

Het probleem is echter dat er bij zo’n ontlading vanuit het onbewuste, allerlei andere onbewuste emoties meekomen. Dus ook oude kwesties, waar de persoon waar je je op richt volkomen buiten staat, zonder dat je daar op dat moment oog voor hebt. Want blindheid is een van de kenmerken van zo’n uitbarsting. Onderscheid maken en dingen objectief bezien is een vermogen van ons bewustzijn, maar helaas is dat op dat moment even uitgeschakeld.

Dus doe je met zo’n uitbarsting vaak anderen onrecht aan, wat weer schuldgevoelens, schaamte of andere minderwaardigheidsgevoelens kan opleveren. En dan ben je nog verder van huis.

Kost wat kost beheersen dan maar?

Wel, beheersing is altijd goed, als het lukt. Maar niet koste wat het kost. Als de druk van binnenuit te groot is, zal alleen de bewuste wil tot beheersen vaak niet voldoende zijn. Want, zoals ik al zei, het is niet gezond om met zo’n lading te blijven rondlopen. Realiseer je dan dat het heel goed mogelijk is om een gestructureerde ontlading te ondergaan. Dat lukt vaak het beste als er boosheid in het spel is.

Op zich kunnen plutonen de intensiteit van elke emotie ervaren, niemand kan dieper van een ander houden bijvoorbeeld, maar de meesten hebben toch vooral last van woede. Omdat dat juist een van de minst geaccepteerde emoties in onze cultuur is, zijn zij daar extra gevoelig voor, en hebben er dus de meeste moeite mee. Voor sommigen betekent dat, dat ze al hun kwaadheid uiten als verdriet. Andersom komt overigens ook voor. Het is opmerkelijk hoe weinig mensen in staat zijn om beide ervaringen in zichzelf een plek te geven. Dus wie makkelijk en veel huilt is doorgaans bang om boos te worden en wie snel boos wordt, hoedt zich ervoor in janken uit te barsten. Het gaat hier in wezen om stoer zijn tegenover kwetsbaarheid en het is dus maar net hoe je jezelf ziet. Een echte plutoon weet diep van binnen dat de meeste mensen het allebei zijn. Hoe je dat vorm geeft is echter een ander verhaal.

Het mooie is dat de neiging of behoefte om datgene te doen wat goed voor jou is, zich regelmatig aan je zal opdringen. Als je al te stoer bent voel je je regelmatig diep van binnen bijzonder klein en kwetsbaar. Misschien zit daar verdriet en voel je van daaruit de behoefte om het eens lekker op een janken te zetten. Wel, wat let je? Zoek een rustig plekje waar je je even ongestoord kunt laten gaan, zet voor mijn part nou net die muziek op waarvan je weet dat je er gevoelsmatig van onderuit gaat en laat je eens lekker gaan. Je zult zien dat dat enorm oplucht en er zelfs voor zorgt dat je op dat punt voortaan een beetje minder gevoelig en raakbaar bent, zonder je diepgang te verliezen. Door toe te laten wat zich van binnenuit opdringt, kun je jezelf genezen.

Maar als je altijd al zo vaak en zoveel huilt, zal dit doorgaans geen bevrijding meer bieden.

Zolang het dat wel doet is huilen trouwens altijd gezond en goed, want door te huilen kun je heel goed iets verwerken, dat je daarna minder zwaar op het hart ligt. Wat dat betreft zeg ik altijd dat elke traan die je laat een schoonmaakproces is.

Maar misschien moet je jezelf erop betrappen dat je vooral huilt als er geliefden in de buurt zijn van wie je iets wil, bijvoorbeeld dat ze je begrijpen en koesteren. Dat noemen we manipulatie. Als je dat merkt, moet je ook dat niet te hard in jezelf veroordelen. Zinniger is het om na te gaan waarom je dat doet. Je hebt daar vast een goede reden voor. Manipulatie komt doorgaans voort uit een grote onmacht. Die onmacht kan het gevolg zijn van weggestopte woede. En omdat onbewuste emoties nogal eens ongemerkt meekomen in dit soort uitingen, merk je vaak tot je verbijstering dat men zich juist van je afkeert als je huilt. Dat is natuurlijk een bijzonder pijnlijke ervaring.

En als het manipuleren wel lukt, voel je je helaas vaak ook niet veel beter, of maar heel even. Je hebt namelijk de kern van het probleem niet geraakt, dus daar blijf je last van houden.

Als die kern inderdaad wordt gevormd door woede, heb je veel last van irritaties en wordt je regelmatig overvallen door fantasieën waarin je iemand iets aandoet. Als dat zo is moet je er niet over twijfelen wat je parten speelt en kijken hoe je die energie zou kunnen ontladen. Niet in de laatste plaats omdat je daarmee juist kunt voorkomen dat je inderdaad op een gegeven moment iemand iets aandoet.

Boosheid en woede

Iedereen is wel eens boos. Het is een op zich gezonde eigenschap die ons op tijd waarschuwt als iets wat werkelijk van belang is voor ons bedreigd wordt. Daardoor weet je wanneer het nodig is om voor jezelf op te komen, een grens te trekken of je wil te doen gelden. Het maakt strijdlustig, actief en moedig. Boosheid is als een energie die eruit moet en als je dat iedere keer op tijd doet, is er doorgaans niks aan de hand, omdat je het dan kunt brengen op een manier die voor de meesten wel acceptabel is.

Maar de meeste mensen zijn wel eens ergens boos over geweest zonder daar iets mee te doen. Meestal wordt die energie dan teruggedrongen naar het onbewuste. Dat is vooral als je het niet wilt weten, want je hoeft het niet per se te uiten, maar je moet het weten van jezelf, beseffen en durven ervaren. Als je je bewust blijft van je boosheid, en dat van jezelf accepteert(!) kun je er best wel eens voor kiezen iets erbij te laten zitten uit liefde voor de ander. Ook de behoeftes aan aardig zijn en zelfopoffering horen bij ons, mensen.

Maar meestal stoppen we boosheid weg uit angst. Dat kan allerlei angst zijn, bijvoorbeeld om niet aardig gevonden te worden, of om jezelf erin kwijt te raken, of de angst je geliefde evenwichtige ik-beeld op het spel te zetten. En als zo’n angst onbewust is en blijft, ben je de volgende keer nog banger om je boosheid te uiten. Dat gaat zo een tijdje door en dan kom je langzamerhand in de problemen, omdat diep van binnen de onschuldige boosheid verandert in iets ergers: woede. En dat gebeurt vaak ongemerkt.

Maar ontlading van woede kan (als die niet te groot is) heel simpel zijn. Veel mensen hebben op dit vlak baat bij sporten! En dan vooral een sport die veel energie vergt en je strijdlust aanwakkert. Dan kun je soms veel kwijt met die trap of die mep tegen de bal. Dat die bal in jouw fantasie op dat moment verandert in degene waar je je boosheid op richt, kan helemaal geen kwaad. Het is bewezen dat het er voor ons onbewuste niet toe doet of we het object van onze boosheid in werkelijkheid te grazen nemen of alleen maar in onze verbeelding. Met zo’n fantasie doe je niemand kwaad en bevrijd je vooral jezelf van de neiging.

Of dit voor jou een goede manier is, moet je zelf ondervinden. Je voelt vanzelf of zo’n actie je goed doet, maar áls dat zo is, hoop ik dat je ertoe komt, het kan je zo helpen.

Maar soms is dat niet genoeg of je komt er gewoon niet toe en dan moet je iets anders voor jezelf regelen. Misschien kun je nog ergens een ouderwetse mattenklopper vinden en een veilig doelwit, zoals een kussen, kiezen om op te meppen. Ook een boksbal om flink op te meppen kan in deze wonderen doen. Ik heb zelf lange tijd een stuk hout onder de trap gehad waar ik zo nu en dan als een razende met een hamer op tekeer ging, totdat die behoefte langzamerhand wegebde en ik bij mijn verhuizing, glimlachend het gehavende slachtoffer aantrof, beseffende dat ik die al jaren niet meer nodig had gehad.

Ik vertel dit omdat er op zulke ontladingen een enorm taboe heerst. Dat is gek! Zoiets doe je toch niet?  Jawel hoor, als het kan voorkomen dat ik een ander de hersens insla, lijkt het me zeker geoorloofd, misschien zelfs wel een morele verantwoordelijkheid!

  1. Creatieve uitingen

Het ontladen van de emotie via een uitbarsting, is lang niet voor iedereen de aangewezen weg.

Bij sommigen zit die emotie echt te diep om er op zo’n manier uit te komen, terwijl je er toch last van hebt, bijvoorbeeld omdat je vaak somber of bang bent, nare dromen hebt of morbide fantasieën. Dan is het goed om te weten dat zulke emoties ook geuit en verwerkt kunnen worden in een creatief proces.

Fantasieën en (dag)dromen moeten we volgens Jung serieus nemen. Zij zijn als de stem van het onbewuste die wil vertellen wat daar aan de hand is. Wat ze precies betekenen is daarbij eigenlijk niet eens zo belangrijk. Want ook zonder het rationeel te begrijpen, zorgt het creatief uitbeelden van het beeld voor bewustwording, wat acceptatie ervan mogelijk maakt.

Ook als zich in dat creatieve proces emoties aandienen, kunnen die weer creatief worden uitgebeeld. Maar dat gaat natuurlijk alleen als je ook accepteert dat je nu eenmaal zulke dingen voelt, denkt, ziet etc. Misschien maak je een schilderij en ontdek je dat je nog nooit zo iets lelijks hebt gezien. (Dat is mij ook wel eens overkomen). Zonder dan verder in een oordeel te vervallen, kun je er ook voor kiezen om zo vaak als je durft en kunt naar dat schilderij te kijken, op een manier van: ‘dat zit dus ook in mij, goh, het is toch wat!’.

Draai het gerust iedere keer weer om als het je teveel wordt, het hoeft heus niet allemaal in een keer verwerkt te worden!

Behalve schilderen, kun je natuurlijk ook kiezen voor tekenen, muziek maken, dansen, dichten, schrijven. Het is allemaal goed, als het maar bij jou past en van binnenuit komt.

Het geraakt zijn door een innerlijke emotie of fantasie kan, als we er aandacht aan besteden, doorgaans een enorme stroom van creativiteit op gang brengen, waarin je als vanzelf weet wat je moet of wilt doen. Daar zit de grootste inspiratiebron voor alle kunstenaars! Daar gaat het om, om in die stroom terecht te komen. Dus niet gaan zitten denken van te voren wat eruit moet komen, want dan is alleen je bewustzijn actief en je wilde immers je onbewuste aan het woord laten? Dat betekent dat het niet mooi of goed hoeft te zijn, want daar gaat het helemaal niet om. Dus doe gewoon wat er in je opkomt, alles is goed. Want het gaat om het proces en niet om het resultaat.

Een waarschuwing.

Nu heb ik zojuist creatieve fantasieën in een adem met dromen genoemd. Omdat beide voortkomen uit het onbewuste en geen producten zijn van de bewuste wil, zijn ze ook zeker vergelijkbaar. Maar dromen zijn soms een stuk lastiger te hanteren.

Ten eerste moet ik je afraden naar een professionele dromenduider te gaan, want uit de Jungiaanse psychologie komt duidelijk naar voren dat alleen de dromer zelf kan weten wat een droom betekent en dat er dus maar weinig collectieve symbolen zijn. Dus weinig beelden die voor iedereen hetzelfde betekenen. In de droomcursussen die ik geef leer ik de mensen technieken aan om in de droom te duiken en daarmee het beeld voor zichzelf te laten spreken. Het is zoiets als een meditatie, want rationeel nadenken over de betekenis van een droom werkt niet. Een droom opnieuw beleven en vanuit die emotie creatief uitbeelden, kan een zeer verhelderend en genezend proces zijn, maar het is niet iets wat je zomaar even doet. Er is veel oefening en rijpheid voor nodig en het lukt ouderen vaak een stuk beter dan jongeren.

Vooral als je veel last hebt van nachtmerries (veel dus, want iedereen heeft dat wel eens) moet ik je afraden in je eentje in zo’n beeld te duiken. Wellicht is dan enige professionele begeleiding daarbij nodig om je met twee benen op de grond te houden.

Dat geldt ook voor mensen die voelen en weten dat de lading van binnen te groot is om in je eentje mee aan de slag te gaan. Want het is niet zo dat dat bij iedereen tot uiting komt in veelvuldige nachtmerries, sommigen herinneren zich hun dromen nu eenmaal zelden of nooit.

Het is dus niet zonder gevaar, dat werken met je onbewuste. Maar gelukkig geldt dat vooral voor oudere mensen die al heel lang veel hebben opgekropt. Die hebben van binnen monsters gecreëerd, waar niet meer in je eentje tegen te vechten valt. Dat kan ook bij jonge mensen het geval zijn als ze afschuwelijke, traumatische dingen hebben meegemaakt. Maar de meeste jongeren hebben doorgaans nog niet zoveel weggestopt, en als je op jonge leeftijd met het verwerken en accepteren van je onbewuste emoties begint, kun je je eigen monsters klein en hanteerbaar houden.

  1. Healing en remedies

Voor de meeste mensen zullen de voorgestelde opties onder de vorige twee punten wat aan de drastische kant zijn en ik kom dan ook vaak vragen tegen of het niet wat bedaarder en  eenvoudiger kan, wat minder heftig en confronterend. Soms helpen healings en remedies inderdaad bij zo’n problematiek, maar helaas werkt dat bij veel plutonen niet of onvoldoende.

Het kan echter zeker geen kwaad het eerst te proberen en te kijken of je op die manier innerlijk tot vrede en stabiliteit kunt komen. Baat het niet, het schaadt je ook niet, want de meeste genezers, remedies en methodes doen allicht wel iets voor je.

Zo heb ik mensen op zien knappen van een goede voetzoolreflexmassage, van yoga, polariteitsmassage, van een reiki-behandeling, een counselsessie, focussen, mindfullness, NLP, cranio sacraal therapie, haptonomie, psychosynthese, homeopathie, bachbloesem-remedies, meditaties en affirmaties, een cursus intuïtieve ontwikkeling en ga zo maar door.

Ik noem alleen datgene waarvan ik van dichtbij zie dat mensen er baat bij hebben, maar ik realiseer me dat er nog veel meer gebeurt waar ik weinig van weet.

Echter, ik zie velen geen steek verder komen in therapie bij een gewone psycholoog of psychiater. Want vaak wordt daar geleerd de onbewuste stem te bestrijden in plaats van te aanvaarden. Het zal uit mijn voorgaande betoog hopelijk duidelijk worden dat deze aanpak voor plutonen desastreus kan uitwerken.

Angst

Behalve met verdriet en boosheid, kun je als plutoon ook behoorlijk met angst zitten.

Dat is een emotie die heel wat lastiger te benaderen valt.

We moeten onderscheid maken tussen rationele en irrationele angst. In het laatste geval ben je bang voor dingen die eigenlijk niet kunnen, of in elk geval erg onwaarschijnlijk zijn. Vaak weet je dat ook wel, maar toch ben je er bang voor. Dat zie je bijvoorbeeld bij fobieën en  dwanggedachten. Bij fobieën zijn de reguliere therapieën regelmatig wel succesvol. Degene die bang is voor iets, wordt dan voorzichtig daarmee geconfronteerd. Dat helpt vaak om de emoties te verwerken, waardoor het probleem langzaamaan minder wordt.

Maar je angsten kunnen ook veel rationeler zijn, namelijk als ze gaan over iets dat niet denkbeeldig is, en dus daadwerkelijk zou kunnen gebeuren. Er kan natuurlijk zoveel mis gaan in het leven. Leven is risico nemen. Ieder mens moet tot op zekere hoogte daarmee om leren gaan. Voor de meeste mensen voelt dat gewoon als onzekerheid, maar voor de plutoon kan het regelrechte angst worden. Vooral ook omdat een plutoon met een béétje leven geen genoegen neemt. Hij of zij wil intensiteit, sterretjes zien, hartstocht en passie ervaren, het liefst de dood zelf uitdagen, als er maar diepgang is en dan is het risico natuurlijk veel groter.

Het is belangrijk te beseffen dat in zulke angst veel projectie zit. Daarmee bedoel ik dat je eigenlijk bang bent voor de diepste donkere krochten van je ziel, maar dat je die angst projecteert op, dus tegenkomt in, iets of iemand uit je omgeving.

Dat zie je vooral bij de uiterlijk koele en beheerste types die zichzelf emotioneel behoorlijk in de hand hebben. Dus je begrijpt al wat ik wil zeggen: wat meer uiting geven aan je innerlijke roerselen, maakt minder bang. In ieder geval er over praten, dat scheelt al een stuk.

Maar er is daarbij nog een belangrijk aspect dat kan meespelen. Want als je als plutoon een grote ontvankelijkheid hebt voor het onbewuste van anderen, dan snap je dat je niet alleen last hebt van je individuele angst, maar dat er ook een algemeen menselijk, collectieve angst in je zit. Het is dezelfde angst die iedereen heeft, maar de meesten merken daar niks van. Jij als plutoon wel, je staat immers met dat ene been steeds in het onbewuste? Daar kunnen prachtige dingen uit voort komen maar als jong mens kun je er behoorlijk bang voor zijn. Het is goed om te weten dat alleen je bewustzijn bang is, maar de rest van je wezen daar geen last van heeft. En dat bewustzijn is maar een heel klein stukje van je totale psyche. Het is als een bootje op de oceaan.

Daarom helpt het om bij angst een ademhalingsoefening te doen, waarbij je je handen op je buik legt en die omhoog laat komen als je inademt en weer laat zakken bij de uitademing. Probeer je daarbij zoveel mogelijk op deze beweging te concentreren. Dan kan het lukken dat je terecht komt in een plekje in jezelf waar de angst niet zit. Dat maakt het mogelijk er afstand van te nemen zonder het te bestrijden. Het mag er wel zijn, maar niet overal. Je bent geen angst, je hebt angst en dat schept ruimte om meer te hebben, bijvoorbeeld het vertrouwen dat  het wel weer mee zal vallen, net als al die vorige keren.

Maar als je angst het gevolg is van een werkelijk dreiging omdat je ooit iets heel ergs hebt meegemaakt, is er iets anders aan de hand en zul je met behulp van een deskundige dit eerst moeten verwerken. Anders blijft het je achtervolgen en dat wordt bij plutonen doorgaans alleen maar erger. Hoe vroeger je zulke dingen verwerkt, hoe langer en meer je van het leven kunt genieten.

Verwerken en loslaten

‘Laat toch los!’ Hoe vaak heb je het moeten aanhoren? En hoe vaak heb je het al niet vruchteloos geprobeerd en steeds weer gemerkt dat jij zelf wel los wilde laten, (heel graag zelfs) maar dat het jou niet los laat. Dat het je steeds opnieuw in de nek springt, op de meest ongelegen momenten.

Loslaten is een modewoord geworden, net zoals positief denken. Een plutoon weet beter dan wie ook dat als je nu eenmaal negatief denkt, je het daarmee zult moeten doen. Dat positief denken geen bewust besluit is dat je neemt omdat het zoveel prettiger, gemakkelijker en populairder is dan negatief denken. Dat kan best werken voor oppervlakkiger types, maar de plutoon zal moeten leren accepteren dat het leven een afwisseling vertoont van positief én negatief denken, omdat beide kanten deel uitmaken van de menselijke natuur. Soms is er zin, dan weer onzin, soms zie je het zitten en dan weer niet. Er is nu eenmaal goed én kwaad in de wereld en dat kan natuurlijk ook niet anders. Want stel je een wereld voor zonder kwaad, dan zou het goede toch ook nooit herkend kunnen worden? Ander voorbeeld: stel dat het altijd dag zou zijn en nooit eens nacht zou worden, dan zou het begrip dag niet eens bestaan! We hebben het kwaad dus nodig  om het goede te kunnen kennen, en dat is weer nodig om voor het goede te kunnen kiezen. En gelukkig hebben we in die keuze een redelijk vrije wil.

Dus alleen wie het negatieve accepteert kan het positieve heel diep van binnen ervaren. Dan is dat er vanzelf, zonder daar iets voor te hoeven doen, maar nooit altijd. Wie eenzijdig naar geluk streeft zal teleurgesteld raken, want zo zit het leven niet in elkaar. Maar degene die de duistere kanten van het leven en de eigen geest kan accepteren, als de noodzakelijke tegenpool van licht en liefde, heeft er het minste last van. Alleen het geketende monster wordt gevaarlijk en blijft je in de nek springen, maar het monster dat af en toe aandacht en verzorging krijgt, zal zich keurig gedragen en zelfs zo nu en dan een hele hulp blijken te zijn!

Want er aandacht aan besteden is een voorwaarde om het te kunnen accepteren en dat weer vormt de voorwaarde voor verwerken. Daarna komt het loslaten vanzelf, daar hoef je dan niet veel meer voor te doen, want het laat jou los en dat hoef je dan alleen nog maar toe te laten. Dat laatste moet je dan wel doen, want je ziet ook wel mensen die na zo’n proces zich blijven vastklampen aan de pijn, omdat het je zo lekker veel aandacht oplevert, pas daarvoor op! Want dan kom je geen steek verder.

Hoe kun je nu weten wanneer je daarmee bezig bent?

Wel, als dat probleem niet steeds meer door je hoofd schiet, en de emotie niet meer door reacties van anderen in je wordt geactiveerd, kun je ervan uitgaan dat het genoeg is.Dan heb je het verwerkt.  Je bent ermee klaar en kunt en moet er een punt achter zetten. Zo kan dus de innerlijke stem werken als kompas, waarop je gerust kunt varen omdat het antwoord geeft op de vraag wat belangrijk voor je is.

De geboorte van de adelaar

In die ervaring kan het vertrouwen ontstaan dat het helemaal niet nodig is om doorlopend te proberen alles in de hand en onder controle te houden. Bij sommige dingen is dat raadzaam en beslist zinvol, maar als het over psychische processen gaat, meestal niet. Maar goed, ook dat moet je niet zomaar geloven omdat ik het zeg, maar zelf ondervinden en zo zit de plutoon ook in elkaar. Hij of zij zal blijven proberen om alles in de hand en onder controle te houden, totdat je vaak genoeg hebt gemerkt dat dat gewoon niet werkt en zelfs vaak zich tegen je keert. Als je het dan opgeeft en de touwtjes laat vieren kan het voelen alsof je jezelf aan de dood uitlevert of anderszins in een afgrond stort. Het gekke is dat je achteraf verbaasd zult opmerken dat het echt maar een heel klein afstapje was en dat juist de angst voor die afgrond je altijd de grootste parten heeft gespeeld, en het probleem dus niet in de afgrond zelf zit. Het voelt als te pletter storten, maar het is gewoon overgave aan de innerlijke stroom. Die overgave biedt rust, innerlijke stabiliteit en kracht en daarin wordt de adelaar geboren.

Iedere plutoon draagt een adelaar met zich mee als een innerlijk goud dat er ooit uit wil komen, dat komt omdat hier een talent schuilt, een vermogen. En onze ziel laat ons niet met rust voor we de ons gegeven mogelijkheden hebben ontwikkeld. Dat gaat bij Pluto nooit gemakkelijk, zachtzinnig of vanzelf. Er is vaak iets als een crisis voor nodig om het proces in gang te zetten, een crisis waardoor we dan in een bepaalde richting worden geduwd. Het is net als de schat die uiteindelijk in het sprookje gevonden wordt. Maar kijk eens wat daarvoor nodig was?

Pluto en diens teken, de schorpioen, zijn de enige symbolen uit de astrologie, waarvoor we twee beelden kennen, namelijk de schorpioen zelf en de adelaar. Dat komt omdat geen enkel ander symbool in de astrologie zoveel transformatiemogelijkheden biedt. Het begrip transformatie is iets anders dan verandering. Transformatie gaat veel verder, het is veel meer als een wedergeboorte die volgt op een gevoel van sterven. Het is als de vlinder die voortkomt uit de rups. De veranderende gedaante van de ontwikkelde schorpioen of plutoon verschilt zo wezenlijk van het oorspronkelijke beeld, dat een tweede symbool nodig is om deze werkelijkheid uit te beelden.

Zolang je als plutoon alleen ontkennend en wegkijkend op de roep van je ziel reageert, ben je als de meelijwekkende schorpioen die laag bij de grond in het kokendhete zand van de woestijn, in feite niet veel anders kan, dan zijn gif spuien. Het zijn de mensen die altijd bezig zijn om alles te beheersen en in de hand te houden. Sommigen zijn altijd moe omdat dat zoveel energie kost. Maar je moet dit ervaren en je moet daaronder lijden, want anders zul je nooit op het idee komen om het anders te doen en je onbewuste mogelijkheden aan te spreken. Pas als je hier schoon genoeg van hebt omdat het zo frustrerend is, kom je in de buurt van het omslagpunt, het loslaten van de controle. Yoga en meditatie kunnen daarbij heel behulpzaam zijn.

Maar zodra je maatjes bent geworden met je onbewuste, er voldoende aandacht aan blijft besteden en er zo nu en dan een beslissing  aan overlaat, voel je je als een krachtige adelaar die in vrijheid opstijgt en diens eigen weg gaat.

Maar in dit stadium ligt er een nieuw gevaar op de loer en dat is de neiging tot zelfoverschatting. Want terwijl je zo hoog in de hemel vliegt en de kracht van de adelaar geniet, gaat er al gauw een nieuw duivels stemmetje door je heen dat je influistert dat je toch echt wel geweldig bent, een godheid in menselijke gedaante! Anderen lukt dit immers niet? Dus moet je wel beter zijn dan zij? Op dat moment ben je bezig je eenzijdig met je grootsheid te identificeren, en eenzijdigheid in het bewustzijn schept altijd een onbewust tegendeel.

Dus natuurlijk ben je geweldig en groots, maar je bent nog zoveel meer! Je bent ook een mens die fouten maakt en er af en toe naast zit. Dus door te denken dat je beter bent dan anderen worden je besef van kleinheid en onvermogen weggestopt in het onbewuste. Daarmee schep je een nieuwe schaduw die je er weer onder moet zien te houden en dan kun je weer van voren af aan beginnen. Dan stort de adelaar naar beneden, omdat het plotseling weer een schorpioen is geworden! Gelukkig is het in dit stadium meestal niet meer zo moeilijk om van jezelf te zien wat je aan het doen bent. Dan is het ook niet meer zo lastig om hierin jezelf te corrigeren.

Want wie de vreugde en de kracht van de adelaar eenmaal een keer heeft gevoeld, zal daaruit een onwrikbare motivatie en doorzettingsvermogen kunnen halen, om het steeds opnieuw te blijven proberen. En als het dan langzamerhand steeds vaker lukt, openbaart zich in dit individu de psychologische rijkdom en filosofische wijsheid van deze generatie. Dat kan zich vanuit één individu als een olievlek uitspreiden, juist omdat iedereen bewust of onbewust dezelfde gevoeligheid voor dit thema heeft.

Als dit artikel, of het boek dat ik erover schrijf daaraan een kleine bijdrage kan leveren, ben ik  heel blij want ik ben er van overtuigd dat het om een heel belangrijk maatschappelijk probleem gaat. De westerse cultuur staat op een belangrijk keerpunt. Het wordt meer dan hoog tijd dat we leren omgaan met de negatieve kanten van het leven. En dan niet door die te bestrijden, omdat ze dan slechts sterker worden; maar door ze te accepteren, omdat de scherpste kantjes er dan juist afgaan. Dus wie het negatieve accepteert als deel van het leven wordt vanzelf positiever. Het is die paradox die door deze generatie begrepen kan worden, zodat zij de voortrekker kan zijn van deze belangrijke maatschappelijke ontwikkeling.

Naschrift voor ouders

Wat moet je hier als ouder(s) van een plutoon nou mee doen? Misschien vind je dit artikel wel keihard en confronterend. Want waarschijnlijk heb je zo vaak lief en aardig tegen je kind gedaan zonder dat van binnenuit te voelen. Dat is toch normaal, dat doet toch iedereen? Het is zelfs zo dat onze beschaving ons dat heeft ingepeperd. Ja, dat is waar, dus voel je alsjeblieft niet schuldig en schaam je niet, want hoe kon je anders weten? En hoe heb je niet je best gedaan om het zo goed mogelijk voor je kind te doen? En je ouders deden het toch ook al zo? Allemaal waar. Dit is dan ook geen aanklacht tegen ouders die hebben zitten blunderen, maar een poging om datgene wat er mis ging en gaat in een nieuw licht te plaatsen. In plaats van je schuldig te voelen, kun je dit perspectief ook gebruiken om nader tot je kind(eren) te komen en op die manier er van te leren. Vaak krijgen juist die ouders plutonische kinderen, die er (onbewust) naar verlangen op dit vlak te groeien en wijzer te worden. We kunnen allemaal veel leren van onze kinderen, maar het meest van plutonische kinderen. En juist zij ervaren veel respect voor een ouder die zulke dingen durft in te zien en te bespreken. Dus deel je onmacht en onzekerheid met hen. Praat erover. Dat maakt hen niet onzekerder, integendeel! Het schept juist een diepe gevoelsband, omdat er waarachtigheid is.

Maar ook dat is weer gemakkelijker gezegd dan gedaan, want we zijn geen geïsoleerde eenlingen die leven op een eilandje. We maken allemaal deel uit van een maatschappij die massaal de boodschap uitvaardigt dat als je niet gelukkig en positief bent, er beslist iets mis met je is. De een is daar gevoeliger voor dan de ander, maar bijna niemand is immuun voor collectieve boodschappen. Alleen een heel sterk ontwikkeld bewustzijn kan op dat vlak enige autonomie ervaren. Een voorwaarde daartoe is het van binnenuit accepteren dat ook negatieve ervaringen en emoties bij het leven horen, en zeker ook bij de opvoeding. Juist dat is wat deze kinderen ons kunnen helpen inzien. Zo bezien bieden zij een kostbaar geschenk!

En dat is dus heel positief.

Ja, maar ik realiseer me terdege dat het hier een uiterst lastig en gevoelig onderwerp betreft en dat ik nogal een risico loop met mijn pogingen dit zo kort en krachtig te zeggen. Ik kan me dus goed voorstellen dat ik menig lezer in verwarring en met veel vragen achterlaat.

Daarom is het ook heel belangrijk het boek te voltooien waarvan dit slechts het begin is.

Dat boek komt eraan, en het zal zo klein mogelijk, en dus toegankelijk en betaalbaar zijn!

Maar daarbij kan ik alle opmerkingen en vragen van de lezer goed gebruiken.

Bedankt alvast!

Threes Brouwers